ΑΝΑΛΥΣΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ · ΜΠρΑθ 10428/2026
Phishing και ηλεκτρονική τραπεζική απάτη: πότε ευθύνεται η τράπεζα;
Τα πραγματικά περιστατικά
Ο ενάγων αμφισβήτησε πράξη πληρωμής που πραγματοποιήθηκε μετά από υφαρπαγή των κωδικών πρόσβασης στην εφαρμογή κινητού της τράπεζας. Υποστήριξε ότι δεν είχε εγκρίνει τη συναλλαγή και ότι το τραπεζικό σύστημα δεν διέθετε επαρκείς δικλίδες προστασίας από επιθέσεις phishing.
Τι έπρεπε να αποδειχθεί
Κομβική διάκριση ήταν η χρήση των κωδικών από τρίτον σε σχέση με την πραγματική συγκατάθεση του κατόχου του λογαριασμού. Το δικαστήριο εξέτασε τη διαχείριση της μη εγκεκριμένης πληρωμής, την ενημέρωση της τράπεζας από τον πελάτη και την αποτελεσματικότητα των μέτρων ταυτοποίησης και ελέγχου ύποπτων συναλλαγών.
Νομικό πλαίσιο
Η απόφαση εξετάζει τον Ν. 4537/2018, ιδίως τις ρυθμίσεις για τη συγκατάθεση στις πράξεις πληρωμής, την ειδοποίηση του παρόχου, την ευθύνη χρήστη και παρόχου και τους περιορισμούς συμβατικών αποκλίσεων εις βάρος του καταναλωτή. Συνεκτιμώνται επίσης το άρθρο 8 του Ν. 2251/1994 και το άρθρο 914 ΑΚ.
Η δικαστική αξιολόγηση
Το δικαστήριο θεώρησε τη συναλλαγή μη εγκεκριμένη, καθώς δεν αποδείχθηκε συγκατάθεση του ενάγοντος. Διαπίστωσε πλημμέλειες στα μέτρα ασφαλείας και απέρριψε την προσπάθεια της τράπεζας να μετακυλίσει την ευθύνη στον χρήστη με δυσμενέστερους συμβατικούς όρους.
Το διατακτικό
Η αγωγή έγινε εν μέρει δεκτή. Επιδικάστηκαν 10.000 ευρώ για τη θετική ζημία και 1.000 ευρώ επιπλέον, συνολικά 11.000 ευρώ, με τις ειδικότερες διακρίσεις τόκων που περιλαμβάνονται στο διατακτικό. Η απόφαση κηρύχθηκε προσωρινά εκτελεστή για ποσό 6.000 ευρώ.
Τι πρέπει να γνωρίζει ο πολίτης
Η χρήση σωστών διαπιστευτηρίων δεν αρκεί από μόνη της για να συναχθεί ότι ο πελάτης ενέκρινε την πληρωμή. Κρίσιμα είναι η άμεση αναγγελία, η τεχνική αλληλουχία της συναλλαγής, το είδος ταυτοποίησης, η συμπεριφορά του χρήστη και οι μηχανισμοί ελέγχου της τράπεζας. Η συγκεκριμένη απόφαση δεν εγγυάται ίδια επιδίκαση σε κάθε περίπτωση phishing.